تاریخچه عزاداری

سابقه ی عزاداری و سوگواری امام حسین (ع) به اولین روز های بعد از عاشورای محرم سال 60هجری می رسد.
از امام صادق (ع)چنین روایت شده است: «پس از حادثه ی عاشورا، هیچ بانویی از بانوان بنی‏هاشم، سرمه نکشید و خضاب ننمود و از خانه ی هیچ یک از بنی‏هاشم دودی که نشانه ی پختن غذا باشد، بلند نشد تا آن که ابن زیاد به هلاکت رسید. ما پس از فاجعه ی خونین عاشورا پیوسته اشک بر چشم داشته‏ایم».[1]
حزن امام سجاد (ع)بر آن حضرت به صورتی بود که دوران زندگی او، همراه با اشک بود. عمده اشک آن حضرت بر مصایب سیدالشهداء (ع)بود و آن چه بر عموها، برادران، عموزاده‏ها، عمه‏ها و خواهرانش گذشته بود تا آن‏جا که وقتی آب می‏آوردند تا حضرت میل کند، اشک مبارک‏شان جاری می‏شد و می‏فرمود: چگونه بیاشامم؛ در حالی که پسر پیامبر (ص) را تشنه کشتند؟[2]و می‏فرمود: «هرگاه شهادت اولاد فاطمه زهرا (س) را به یاد می‏آورم، گریه‏ام می‏گیرد».[3]
بر پایی این مراسم در زمانِ دیگر معصومین (ع) تا امروز در میان اقوام و ملل مسلمان در سرتاسر جهان ادمه یافته است .
..........................................
[1]امام حسن و امام حسین، ص 145
[2]بحارالانوار، ج 44، ص 145
[3]خصال، ج 1، ص 131.